Tuesday, June 5, 2012

Riwayat Hidup Ahmad Abab Fasa 2

           Okay. Sebelum aku sambung cerita aku, kita mulakan dengan bismillah atau panggilannya, basmalah. Basmalah tak tahu? Korang tingkatan berapa ni ha? Eh, darjah 3 ke? Sorry, dik. Abang tengok muka adik macam dah matang je. Tiinggi pun lebih kurang dengan kawan abang. Siapa kawan abang tu? Nama dia Marlyana Syaza atau nama gelaran dia, (Y). Nak add FB dia? Ni nama FB dia, bbbzzzzz. Cari sendiri la. Ni cerita aku,bukan kau la. Entah bila aku nak sambung cerita aku ni. Adik ambil gula ni, duduk senyap senyap, baca je apa abang tulis eh??

          Aku sambung balik. Tingkatan 1 ni tak banyak sangat memori pahit manis aku. Yang banyak memori masin je. Boleh kena darah tinggi memori tu. Yang aku ingat, masa kelas sejarah, Puan Amalina kesayangan aku tu tiba-tiba je tanya siapa nak jadi Pengawas Pusat Sumber Sekolah (PPSS). Aku sebagai pelajar yang agak agak rajin masa tu, dengan suka hatinya aku pergi ke meja cikgu dan.... tanya soalan pasal kerja sejarah yang kena buat pembentangan berkumpulan tu. Nawaitu masa tu tak nak terlibat dalam apa-apa.Tapi, disebabkan perasaan ingin mencuba sesuatu yang baru dan hasutan kawan-kawan yang 'agak' baik tu, aku dengan Pali, Alip dan Amir secara sukarela ambil borang daripada tangan Puan Amalina. Hamboii. Betul kurang ajar. Kitorang tak ada la ambil macam tu. Mintak la elok-elok. Orang Melayu ada adat, budi bahasa. Kalau kita tak mengamalkannya, siapa lagi yang nak buat? Secara tidak langsung mahupun secara live streaming, generasi akan datang sudah tentu tidak akan berbudi bahasa. Jadi, kitalah yang perlu mendidik dan menjadi contoh kepada mereka. Eh, masuk ucapan pulak. Sambung balik. Lepas je ambil borang, kitorang terus jadi PPSS. Tak ada la. Isi la borang dulu. Beli baju, seluar, tali leher,blazer,freezer, apa-apa yang 'zer' la. Dah beli semua, tiba-tiba tak jadi. Memang aku hangin la. Gurau je. Kalau tak jadi, aku dah saman sekolah juta juta tahu? Petang minggu depan, ada rehearsal watikah pelantikan pengawas sekolah, pengawas pusat sumber, dan pembimbing rakan sebaya. Yang peliknya, aku, Pali dengan Alip ni kira belum lantik lagi. Tapi kitorang yang tolong susun kerusi untuk cikgu. Dimanakah pengaawas yang disanjung tinggi tu? Kenapa diorang tak tolong susun? Bukannya diorang yang nk dilantik. Dah lantik tu, tolong la cikgu. Ni orang belum lantik yang kena tolong. Lantak la pasal diorang. Ada Mak kisah?? Aku paling tak suka naik pentas. Kenapa mesti watikah perlantikan kena naik pentas? Naik la kelas ke, meja kantin ke. Tak apa la jugak. Aku kalau naik pentas, sahsah la menggigil. Tak tahu kenapa. Pentas dengan aku memang tak serasi. Lepas watikah, secara rasminya aku ada peluang nak ponteng kelas. YAW !! Eh2,salah lak. YAY!!

          Okay. Masuk perenggan baru ni, aku cerita pasal tingkatan 2 pulak. Masa tingkatan 2 la paling best. Kenapa paling best? Sebab masa tingkatan 2 la aku mula merasa keindahan bercinta dan dicintai, kesakitan menyakiti dan disakiti dan seksa clash dan putus cinta. Apa?? Korang ingat suara aku tak macam Faizal Tahir, aku tak boleh bercinta la? Korang betul. Aku memang tak layak bercinta. Aku dah banyak sakitkan hati awek-awek aku. Awek-awek? Awek aku memang ramai. Aku suka giler dekat diorang, tapi diorang yang tak suka dekat aku. Nak kenal ke siapa awek pertama aku? Jengjengjengjenglot. Kalau nak kenal, korang pergi Google, pergi Google Image, pastu search, AWEK AKU. Nanti korang kenal la siapa awek aku. Awek aku yang pertama, nama dia Wan Nur Lina. Kitorang sama kelas sejak tingkatan 1, tapi kitorang baru kenal masa tingkatan 2. Tu pun masa dia jadi PPSS gak. Lepas watikah perlantikan tahun tu, aku baru kenal Lina, Puteri dengan Marlyana Syaza (Y). Kitorang start kawan masa tu. Dalam masa berkawan tu la, perhatian aku mula beralih kepada Lina. Okayokay. Sambung esok eh? Adik yang makan gula tu, jangan lupa, sebelum tidur, pergi tandas,buang air dulu. Jangan kencing atas tilam pulak. Baca doa makan ke,doa masuk tandas ke sebelum tidur. Esok sambung la balik makan gula tu. Simpan je dalam peti ais dulu.

No comments:

Post a Comment