Friday, June 8, 2012

Riwayat Hidup Ahmad Abab Fasa Malam

          Hari tu aku tulis sampai mana? Okayokay, dah ingat dah. Kita sambung cerita ni. Kitorang mula rapat.... Eh kejap. Adik yang makan gula tu mana? Tak datang? Sembelit? Power la adik tu. Belum besar lagi dah sembelit. Besar nanti, kena apa pulak. Eh, nenek buat apa dekat sini? Haa? Check darah? Nek, ni bukan klinik haiwan la. Kenapa nenek nak check darah lipas tu? Owh,takut ade diabetes. Nek, klinik haiwan tu depan lagi. Nenek jalan depan sikit, lepas tu pusing kanan. Nenek lalu lorong tu, nanti nenek nampak ada banyak kucing terbiar, nenek bawa kucing-kucing tu pergi klinik haiwan sekali. Dah macam kena denggi saya tengok kucing-kucing tu. Saya? Bukan saya tak nak bawak, nek. Saya tak ada duit la. Duit saya semua dah habis lepas beli sabun Dettol kat kedai PacMan depan simpang tu. Nenek hantarkan eh? Babai nenek. Saya sambung dulu cerita saya ni ya, nek. Sorry la sebab nenek tu. Dia dah tua, terlupa la tu dekat mana klinik haiwan. Okay,sambung balik. Boleh famous nenek tu kalau aku asyik cerita pasal dia.
         
         Okay, aku sambung balik. Lina dengan aku sebenarnya tak pernah kenal. Aku mula-mula kenal dengan Puteri dan (Y). Tu pun lepas diorang masuk PPSS. Aku dah memang biasa sakat budak baru. Korang pun tahu aku ni jahat. Bagi yang tak tahu, okay, aku jahat. Dah, sambung balik. Korang nak tahu macam mana aku boleh kenal diorang? Masa diorang baru jadi PPSS.... Sampai situ je aku ingat. Sumpah aku dah lupa macam mana aku kenal diorang. Sedar-sedar je, aku dah mula buli diorang. Kalau korang nak tahu, diorang la mangsa aku kalau aku dah tak ada duit. Hari-hari aku mintak duit dekat diorang. Kandang-kandang, belum aku mintak, diorang dah bagi aku duit dulu. Tapi sekarang diorang dah tak bagi. Letih kot dengan aku ni. Lepas dah kenal diorang tu, aku belum kenal Lina lagi. Aku ingat lagi, masa bulan apa benda entah dekat sekolah tu, cikgu PSS, Puan Che, Che, Che Hafshah ada buat banyak pertandingan. Salah satunya, pertandingan Ad-Din. Koran tahu tak Ad-Din tu apa? Ad-Din tu permainan card & board. Macam snake & ladders, kita baling dadu dan gerak. Tapi Ad-Din ni lain sikit. Lepas gerak sampai berhenti, tengok dekat warna apa yang kita berhenti. Ada empat warna. Hijau cair, hijau pekat, kuning dengan biru. Setiap warna mewakili soalan berkaitan sirah, adab, dan lain-lain. Aku tak ingat sebenarnya. Maklum la. Umur makin meningkat. Tapi IQ tak pergi mana-mana sebab IQ akan sentiasa bersama dengan BAL. Eh, terjiwang pulak.

         Aku ingat lagi masa aku dengan Pali tengah lawan Ad-Din dengan Syaza dan Puteri, aku tengok masa tu Lina tengah tidur atas sofa. Masa tu aku ingat siapa la yang tidur dekat situ petang-petang. Aku tak kenal dia lagi. Yang aku kenal, Puteri dengan Syaza je. Tengah-tengah aku dalam proses nak menang laawan diorang, Lina tiba-tiba je datang dekat kitorang. Dia kata dia dah nak balik. Aku dengan Pali memang tak puas hati la. Time kitorang nak menang, time tu jugak la dia nak balik. "Kak, akak tidur je la dekat sofa tu. Balik la esok." nak je aku cakap macam tu. Aku dengan Pali tak nak balik sebab nak habiskan perlawanan tu dulu. Kitorang tetap nak nak habiskan dulu walaupun Lina paksa kitorang balik. Dia kean tutup library sebab cikgu amanahkan dia kunci library tu.  Berdebat punya berpidato, last-last kitorang dah buat keputusan yang muktamad. Lina balik dulu. Kunci library tu serah dekat Pali. Kira okay la tu kan? Dia dapat balik, kitorang dapat habiskan perlawanan tu. Adil dan Saksama kelas yang berbeza. Tapi yang tak bestnya, dah lawan punya lawan, Puteri pulak nak balik. Kalau Puteri daha nak balik, Syaza memang takkan stay dengan kitorang. Memang la. Masa tu dua orang lelaki, dua orang perempuan. Kalau sorang perempuan balik, maknanya tinggal seorang lelaki, dua orang perempuan la kan? Kenapa lelaki seorang? Sebab kalau seorang perempuan balik, seorang lelaki akan menyamar menjadi perempuan sebagai langkah keselamatan. Disebabkan diorang dah nak balik, kitorang terpaksa la habiskan perlawanan ni cepat-cepat. Keputusan pun seri masa tu. Bincang punya bergaduh, kitorang dah sebulat suara Siti Nurhaliza untuk menamatkan perlawanan ini dengan permainan berbahaya yang bernama Osom. Setiap kumpulan perlu menghantar seorang wakil. Kumpulan mana yang menang 5 kali bakal dinobatkan sebagai Johan Raja Lawak. Korang mesti tahu punya la kumpulan mana menang. Mesti la Aku dengan Pali. Diroang tak reti main Osom. Dah menang, kitorang halau la siapa-siapa yang nak balik tu, termasuk diri kitorang sekali.

Tuesday, June 5, 2012

Riwayat Hidup Ahmad Abab Fasa 2

           Okay. Sebelum aku sambung cerita aku, kita mulakan dengan bismillah atau panggilannya, basmalah. Basmalah tak tahu? Korang tingkatan berapa ni ha? Eh, darjah 3 ke? Sorry, dik. Abang tengok muka adik macam dah matang je. Tiinggi pun lebih kurang dengan kawan abang. Siapa kawan abang tu? Nama dia Marlyana Syaza atau nama gelaran dia, (Y). Nak add FB dia? Ni nama FB dia, bbbzzzzz. Cari sendiri la. Ni cerita aku,bukan kau la. Entah bila aku nak sambung cerita aku ni. Adik ambil gula ni, duduk senyap senyap, baca je apa abang tulis eh??

          Aku sambung balik. Tingkatan 1 ni tak banyak sangat memori pahit manis aku. Yang banyak memori masin je. Boleh kena darah tinggi memori tu. Yang aku ingat, masa kelas sejarah, Puan Amalina kesayangan aku tu tiba-tiba je tanya siapa nak jadi Pengawas Pusat Sumber Sekolah (PPSS). Aku sebagai pelajar yang agak agak rajin masa tu, dengan suka hatinya aku pergi ke meja cikgu dan.... tanya soalan pasal kerja sejarah yang kena buat pembentangan berkumpulan tu. Nawaitu masa tu tak nak terlibat dalam apa-apa.Tapi, disebabkan perasaan ingin mencuba sesuatu yang baru dan hasutan kawan-kawan yang 'agak' baik tu, aku dengan Pali, Alip dan Amir secara sukarela ambil borang daripada tangan Puan Amalina. Hamboii. Betul kurang ajar. Kitorang tak ada la ambil macam tu. Mintak la elok-elok. Orang Melayu ada adat, budi bahasa. Kalau kita tak mengamalkannya, siapa lagi yang nak buat? Secara tidak langsung mahupun secara live streaming, generasi akan datang sudah tentu tidak akan berbudi bahasa. Jadi, kitalah yang perlu mendidik dan menjadi contoh kepada mereka. Eh, masuk ucapan pulak. Sambung balik. Lepas je ambil borang, kitorang terus jadi PPSS. Tak ada la. Isi la borang dulu. Beli baju, seluar, tali leher,blazer,freezer, apa-apa yang 'zer' la. Dah beli semua, tiba-tiba tak jadi. Memang aku hangin la. Gurau je. Kalau tak jadi, aku dah saman sekolah juta juta tahu? Petang minggu depan, ada rehearsal watikah pelantikan pengawas sekolah, pengawas pusat sumber, dan pembimbing rakan sebaya. Yang peliknya, aku, Pali dengan Alip ni kira belum lantik lagi. Tapi kitorang yang tolong susun kerusi untuk cikgu. Dimanakah pengaawas yang disanjung tinggi tu? Kenapa diorang tak tolong susun? Bukannya diorang yang nk dilantik. Dah lantik tu, tolong la cikgu. Ni orang belum lantik yang kena tolong. Lantak la pasal diorang. Ada Mak kisah?? Aku paling tak suka naik pentas. Kenapa mesti watikah perlantikan kena naik pentas? Naik la kelas ke, meja kantin ke. Tak apa la jugak. Aku kalau naik pentas, sahsah la menggigil. Tak tahu kenapa. Pentas dengan aku memang tak serasi. Lepas watikah, secara rasminya aku ada peluang nak ponteng kelas. YAW !! Eh2,salah lak. YAY!!

          Okay. Masuk perenggan baru ni, aku cerita pasal tingkatan 2 pulak. Masa tingkatan 2 la paling best. Kenapa paling best? Sebab masa tingkatan 2 la aku mula merasa keindahan bercinta dan dicintai, kesakitan menyakiti dan disakiti dan seksa clash dan putus cinta. Apa?? Korang ingat suara aku tak macam Faizal Tahir, aku tak boleh bercinta la? Korang betul. Aku memang tak layak bercinta. Aku dah banyak sakitkan hati awek-awek aku. Awek-awek? Awek aku memang ramai. Aku suka giler dekat diorang, tapi diorang yang tak suka dekat aku. Nak kenal ke siapa awek pertama aku? Jengjengjengjenglot. Kalau nak kenal, korang pergi Google, pergi Google Image, pastu search, AWEK AKU. Nanti korang kenal la siapa awek aku. Awek aku yang pertama, nama dia Wan Nur Lina. Kitorang sama kelas sejak tingkatan 1, tapi kitorang baru kenal masa tingkatan 2. Tu pun masa dia jadi PPSS gak. Lepas watikah perlantikan tahun tu, aku baru kenal Lina, Puteri dengan Marlyana Syaza (Y). Kitorang start kawan masa tu. Dalam masa berkawan tu la, perhatian aku mula beralih kepada Lina. Okayokay. Sambung esok eh? Adik yang makan gula tu, jangan lupa, sebelum tidur, pergi tandas,buang air dulu. Jangan kencing atas tilam pulak. Baca doa makan ke,doa masuk tandas ke sebelum tidur. Esok sambung la balik makan gula tu. Simpan je dalam peti ais dulu.

Monday, June 4, 2012

Riwayat HIdup Ahmad Abab

          Nama aku Iqbal. Mak dengan ayah aku bagi nama panjang. Muhammad Iqbal Roberto Adios, tapi aku tukar. Apa pulak nama Sepanyol. Aku duduk Malaysia, rakyat Malaysia. Malaysia pun ada satu jugak. 1 Malaysia kan dah terkenal sekarang. Kalau ada rakyat Malaysia tak tahu, alamatnya Najib letak jawatanlah nanti.Umur aku 15 tahun. Salah seorang tebusan penjenayah terkenal yang dikenali sebagai PMR. Apa yang korang  baca lepas ni (kalau baca la), merupakan kisah hidup aku sama ada di sekolah, di rumah mahupun Diana Amir. Eh, Diana Amir pelakon, aku pelajar. Kenal pun tidak, inikan pulak dapat nombor telefon. Okay okay. Sambung cerita.

           Dekat sekolah aku, SMKPP16(1), aku memang femes. Ramai cikgu kenal aku. Macam mana boleh kenal? Masa tingkatan 1, cikgu kenal aku sebab abang dan kakak aku. Jumpa je, "eh, kamu ni adik Faiz ke?" "Takde la cikgu. Saya adik abang saya. Cikgu kenal ke abang saya? Nama dia Faiz." Letih la cikgu tanya soalan macam tu. Dah tanya minggu ni. Bila jumpa minggu depan, "eh, kamu ni adik Izlin ke?" "Saya memang adik Izlin, Faiz dengan Hafiz." sekali aku jawab macam tu dengan cikgu. Cikgu ketawa pulak. Ingatkan marah. Itu baru masa tingkatan 1. Masa tingkatan 2, orang mula kenal aku sebab sifat aku yang suka mengarut. Aku suka mengarut ke? Aku cuma cakap apa yang ada dalam otak aku je. Tapi aku tak faham. Apa itu mengarut? Ada kaitan ngan carrot ke?? Ataupun tarrot?? Parrot? Biarlah mengarut tu main sorangsorang. Aku sambung balik. Tingkatan 3 pulak, aku femes sebab aku dah dilabel budak yang bising. Apa yang bisingnya aku ni? Aku cuma menjerit je dalam kelas. Bising ke?? Kadang kadang aku menyanyi dalam kelas, budak perempuan depan aku, Najihah ataupun Najet suruh senyap. Tak sedap ke suara aku? Setiap hari aku training dalam bilik air. Apa tak macam Faizal Tahir ke? Okayokay, suara aku memang tak sedap. Sedap sikit je daripada katak main seruling. Camtaim, aku bersenandung pun dia marah. Bersenandung tak tahu? Bersenandung tu air warna kelabu. Rasa dia berlawanan dengan air bandung. Derr, kalau bersenandung tak tahu, semak la kamus Dewan Bahasa dan Pustaka Mukmin. takpun, semak KWSP.

           Untuk pengetahuan korang, tadi tu baru pendahuluan. Lepas ni baru cerita sebenar. Cerita aku bermula dari tingkatan 1 lah. Takkan aku nak cerita dari aku lahir kan? Korang nak ke baca ke baca pasal lahirnya aku pada 31 Mac 1997 bersamaan Tahun Lembu ni? Eh, korang baca la. Bangganya. Kita sambung balik eh?? Masa tingkatan 1, aku masuk kelas 1 Bijaksana. Sama jugak dengan kawan kawan aku. Masa tu aku mula berjinak-jinak dengan budak baru. Bukan gay eh? Aku mula berkenalan dengan budak-budak baru. Selalunya kalau ada budak baru, aku psycho dia. Tapi tak tahu lah macam mana aku jadi baik masa tu, aku batalkan nawaitu aku yang sungguh 'murni' tu. Aku duduk sebelah kawan aku sejak darjah 2, Tengku atau nama IC dia, Tengku Amirul Shahril Bin Tengku Shamsubahrian. Nama dia memang panjang, sama jugak la dengan badan dia.Jangan ingat aku pendek pulak. Aku dengan dia tak jauh beza. Dia ni sama je kelas dengan aku sejak darjah 2. Tak nak berjauhan dengan aku kot. Masa dalam kelas, hari pertama, waktu pertama, belum rehat, aku dengan Tengku dengan kawan-kawan aku yang lain iaitu: (lihat senarai di bawah)

IC : Muhammad Alif Aiman Bin Mohd Noor
Gelaran : Alip

IC : Mirza Muhammad Nabil Beg Bin Mirza
Gelaran : Nabil
Ramai lagi lah. Takkan nak tulis semua pulak. Masa kitorang berbual, berborak, bersembang, berkonversasi dan segala 'ber' yang ada dalam dunia ni, aku perasan ada la budak yang duduk bahagian tengah kelas ni 'usha' kitorang. Aku pulak masa tu buat lawak apa entah. Aku tengok dia ketawa. Aku pun mulalah cakapcakap dengan dia. Aku dapat tahu benda yang aku dah jangka aku akan dapat tahu. Dia pulak dengan muka yang agak agak 'innocent' boleh pulak cakap benda tu. Nak tahu apa dia cakap? Dia cakap nama dia Muhammad Syafiq Bin Muhd Khairil Izwan. Terkejut tak? Gurau je lah. Dia mula berbual dengan aku. Tapi aku tak bagitahu dia pun siapa nama aku. Dia pulak tak nak tanya. Dah mula kenal dia, cari budak baru yang lain pulak. Amir Haziq Bin Zainal Abidin. Dia ni muka Ya Allah, baik gila lah. Macam tak pernah buat salah. Macam tak pernah tinggal solat. Borak la pulak dengan dia. Tengah bisingbising dalam kelas, muncullah satu lembaga yang tak dikenali. Manusia lah. Dia memperkenalkan dirinya dengan panggilan Ustazah Hasiah. Dia kata dia bukan cikgu kelas kitorang. Cikgu kitorang gi mana entah. Mati-mati kitorang ingat dia cikgu kelas kitorang. Memang la kitorang ingat macam tu. Waktu tu sepatutnya cikgu kelas masuk, perkenalkan diri,dan meminta kad pengenalan pelajar-pelajar yang lain. Bukan kad pelajar, cikgu mintak pelajar memperkenalkan diri sekepala demi sekepala, dari barat hingga ke timur. Disebabkan cikgu tak ada, ingatkan tak payah la nak kenalkan diri masing-masing. Aku memang tak suka bab-bab memperkenalkan diri ni. Nak kena cakap nama la, tempat tinggal la. Kandang-kandang umur pun kena cakap. Kalau saya dah tingkatan 1, takkan la umur saya 3 tahun 4 bulan setengah hari pulak. Yang paling aku tak suka, kena cakap cita-cita. Memang umpama mimpi dalam mimpi la aku nak cakap cita-cita aku. Bukan segan, tapi malu nak cakap, yang aku tak ada cita-cita. Tapi, ustazah suruh kenalkan diri jugak. Sampai je giliran aku, "Nama saya Muhammad Iqbal, tinggal dekat presint 16 dekat situ *jari menghala ke rumah apartment, hobi saya suka main komputer,cita-cita saya nak jadi, nak jadi, jadi, nak jadi engineer." Selamba badak je aku tembak nak jadi apa. Tu pun nasib baik aku teringat kawan aku, Ajmal nk jadi science engineer. Aku pun tembak je la, cakap nak jadi engineer. Lepas je kenalkan diri, semua pelajar dibenarkan bergosip dengan syarat, share gosip tu dengan aku. Masa gosip tu la aku kenal Muhammad Zulfadli, atau dikenali sebagai Pali. Dia la kawan baik aku sekarang. Aku mula rapat dengan dia lepas rehat.

          Lepas rehat, satu demi satu a.k.a one by one cikgu masuk. Cikgu Geografi, Puan Faridah. Cikgu Bahasa Melayu, Puan Mariana a.k.a Puan Mary. Cikgu Pendidikan Islam, Ustazah Hasiah. Cikgu Matematik, Puan Maslina. Cikgu Sejarah, Puan Amalina. Cikgu Sains, Puan Suszna. Cikgu Bahasa Inggeris, Puan Rafidah a.k.a cikgu kelas kitorang yang tak datang. Cikgu Kemahiran Hidup, Puan Suzana dan Puan Zuliani. Eh, kenapa ada dua cikgu ni? Rupa-rupanya dalam setiap kelas ada dua aliran berbeza. Kelas aku dapat aliran KT iaitu Kamen Teacher. KT tu Kemahiran Teknikal. Lagi satu aliran, PK iaitu Penolong Kanan. Lagiu teruk. Ada ke pelajar nak jadi penolong kanan? Nak jadi penolong ketua kelas pun berebut-rebut, cadangkan nama orang lain. PK tu Perdagangan dan Keusahawanan. Kelas kitorang dah lantik siapa jadi ketua kelas, penolong ketua kelas, setiausaha, bedahari, bendahara, laksamana, syahbandar, hulubalang.dan balang kuih raya. ????? telah dinobatkan sebagai Juara Lalalitamplom antara semua calo-calon dan menjadi ketua kelas kami secara rasminya. Err, sorry la. Aku tak ingat langsung siapa yang jadi ketua kelas, penolong ketua kelas, bendahari dan setiausaha. Maklum la, memori otak aku dah penuh. Saiz otak aku 512mb je. Tahukah anda, otak burung unta lagi kecik dari matanya. Okay, iklan sekejap. Sambung lagi dalam post seterusnya.